ரொக்கமாக வாங்கினால் ஒரு விலை, UPI மூலம் பணம் செலுத்தினால் மற்றொரு விலை, கிரெடிட் கார்டு என்றால் இன்னும் அதிக விலை — இப்படியான விலைப்பட்டியல் ஒன்று தற்போது சமூக வலைதளங்களில் கவனம் பெற்றுள்ளது. சர்க்கரை ரொக்கப் பணத்திற்கு ₹60, UPI-க்கு ₹61, கிரெடிட் கார்டுக்கு ₹62 என அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. அந்தக் கடை எங்கு உள்ளது என்பது உறுதிப்படுத்தப்படாத நிலையில், இந்தப் படம் டிஜிட்டல் பரிவர்த்தனைகளுக்கான செலவுகளை வணிகர்கள் வாடிக்கையாளர்களிடம் மறைமுகமாக மாற்றுவார்களா என்ற விவாதத்தை எழுப்பியுள்ளது.
இதற்கு மத்தியில், அக்டோபர் 15 முதல் குறிப்பிட்ட ₹2,000-க்கு மேற்பட்ட Person-to-Merchant (P2M) UPI பரிவர்த்தனைகளுக்கு 0.4% Merchant Discount Rate (MDR) அமலுக்கு வருகிறது. ₹75,000 மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட பரிவர்த்தனைகளில் MDR அதிகபட்சமாக ₹300 ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது. அதேசமயம், ₹2,000 வரையிலான merchant transactions மற்றும் தகுதியுள்ள சிறு வணிகர்களின் பரிவர்த்தனைகள் உள்ளிட்ட பெரும்பாலான UPI பரிவர்த்தனைகளுக்கு MDR கிடையாது. நபரிடமிருந்து நபருக்கு செய்யப்படும் P2P பணப்பரிமாற்றங்களும் தொடர்ந்து இலவசமாகவே இருக்கும்.
“இந்தக் கட்டணம் வாடிக்கையாளருக்கு அல்ல; வணிகருக்குத்தான்” என்பது அரசின் தெளிவான நிலைப்பாடு. வணிகர்கள் இந்த MDR செலவை வாடிக்கையாளர்களிடம் நேரடியாக வசூலிக்காததை உறுதி செய்ய வங்கிகளுக்கும் அறிவுறுத்தப்பட்டுள்ளது. புதிய நடைமுறை அமலுக்கு வந்த பின்னர் இதை கண்காணிக்கவும் அரசு திட்டமிட்டுள்ளது.
ஆனால் நடைமுறையில் எழும் கேள்வி வேறு: வணிகருக்கு ஏற்படும் கூடுதல் செலவு உண்மையிலேயே வணிகரிடமே நின்றுவிடுமா?
உதாரணமாக, தகுதியுள்ள ஒரு வணிகரிடம் வாடிக்கையாளர் ₹10,000-ஐ UPI மூலம் செலுத்தினால் 0.4% அடிப்படையில் MDR ₹40 ஆகும். வணிகர் அந்த ₹40-ஐ “UPI charge” என்று தனியாக வாடிக்கையாளரிடம் வசூலிக்க முடியாது. ஆனால் பொருளின் அடிப்படை விலையையே சிறிது உயர்த்திவிட்டால், அந்தச் செலவு மறைமுகமாக வாடிக்கையாளரிடம் சென்றுவிடும் வாய்ப்பு உள்ளது.
இதுதான் தற்போது எழுந்துள்ள முக்கிய கவலை. ஏற்கெனவே கடை வாடகை, மின்சாரம், ஊழியர் சம்பளம், போக்குவரத்து உள்ளிட்ட செலவுகளை பொருட்களின் விலையில் சேர்த்தே வணிகர்கள் நிர்ணயிக்கின்றனர். அதுபோல payment processing செலவும் வணிகச் செலவின் ஒரு பகுதியாக மாறினால், அதன் ஒரு பகுதி காலப்போக்கில் பொருட்கள் மற்றும் சேவைகளின் விலைகளில் பிரதிபலிக்கலாம். சில்லறை வணிக அமைப்புகளும் புதிய MDR குறைந்த லாப விகிதத்தில் செயல்படும் வணிகங்களுக்கு கூடுதல் செலவாக இருக்கும் என்று எதிர்ப்பு தெரிவித்துள்ளன.
இதில் மற்றொரு சிக்கலும் உள்ளது. UPI-க்கு தனியாக கூடுதல் தொகை வாங்க முடியாததால், சில வணிகர்கள் “Cash Discount” என்ற முறையைப் பயன்படுத்தலாம். அதாவது UPI-க்கு ₹100 என்ற விலையை வைத்துவிட்டு, ரொக்கமாக செலுத்தினால் ₹98 அல்லது ₹99 என தள்ளுபடி வழங்கலாம். வாடிக்கையாளருக்கு இது UPI surcharge போல் தெரியாமல் இருந்தாலும், நடைமுறையில் payment method அடிப்படையில் வெவ்வேறு விலை உருவாகும் அபாயம் இருக்கிறது.
இதனால் டிஜிட்டல் பணப்பரிவர்த்தனையை ஊக்குவித்து வந்த சூழலில் மீண்டும் ரொக்கப் பயன்பாடு அதிகரிக்குமா என்ற கேள்வியும் எழுகிறது. இருப்பினும், புதிய MDR விதிமுறையால் சுமார் 96% merchant UPI transactions பாதிக்கப்படாது என்று மத்திய அரசு கூறுகிறது. எனவே அதன் உண்மையான தாக்கம் புதிய விதிமுறை நடைமுறைக்கு வந்த பிறகே தெளிவாகத் தெரியவரும்.
MDR-ஐ வாடிக்கையாளர் நேரடியாகச் செலுத்த வேண்டியதில்லை என்பது விதி. ஆனால் வணிகரின் செலவு அதிகரித்தால், அது பொருட்களின் விலை, cash discount அல்லது வேறு கட்டண வடிவில் பொதுமக்களை மறைமுகமாக பாதிக்காமல் இருப்பதை உறுதி செய்வதே அடுத்த முக்கிய சவால்.
எனவே கேள்வி “UPI பயன்படுத்தும் வாடிக்கையாளரிடம் 0.4% வசூலிக்கப்படுமா?” என்பது மட்டுமல்ல.
“வணிகருக்கு விதிக்கப்படும் அந்த 0.4% செலவு இறுதியில் யாருடைய பாக்கெட்டிலிருந்து செல்லப்போகிறது?” என்பதே கவனிக்க வேண்டிய கேள்வி.
